I'm no colorblind

The Fountain

2011-08-29T06:23:00.002+03:00

The Crown Fountain, Millenium Park, Chicago, IL.

Eye of the Beholder

2011-08-18T21:03:00.004+03:00

Şikago'nun bir güzelliğine farklı bir bakış.

Şikago'dan

2011-08-08T02:20:00.002+03:00

Şikago'dan paylaşacaklarımız için yeni bir blog açtığımıza göre ( http://uzunbirmacera.blogspot.com/ ) burayı daha çok photoblog olarak kullanabilirim.

Varan 1: Şikago'nun Çelik Yaprakları

Abimm

2011-07-27T22:11:00.002+03:00

2009 yapımı Abimm filmini, henüz televizyonda izleme fırsatı buldum. Çok güzel ışık, renk, açı oyunları olan, kadrosu büyük potansiyel sunan, müthiş mekanlarda kurgulanmış, film kalitesi had safhada olan bir çalışma.

Filmi izlediğinizde Steinbeck’in klasiği Fareler ve İnsanlar ile benzerliği hemen dikkat çekiyor. Zeka özürlü ve birinin kılavuzluğuna, bakımına ihtiyaç duyan bir insan irisi ile kendince hayalleri, hedefleri olan ve bu irinin sorumluluğunu üzerine almış bir kişi. Hikaye bu ikilinin yolculukları, maceraları etrafında anlatılıyor. Ancak Abimm filmi verilebilecek çok güzel mesajlar varken, bunları üstünkörü geçmiş, vurgulamamış, vurgulayamamış. Annesiyle büyüyen bir insanın baba hasreti, ailesinden kalan son kişi olan abisine, istemeyerek de olsa, sarılması, ki bu daha sonra vazgeçilmez bir bağa dönüşüyor, hırsızlık gibi bilinçli ya da istemeyerek birini öldürme gibi görece masum hiçbir suçun cezasız kalmaması, bir şeyi kötülüğe alet ettiğinizde onun o yolda yitirilmesini göze almanız gerektiği, yani su testisinin su yolunda kırılacağı, Levent Üzümcü’nün yeteneğini konuşturduğu Arif ve Selen Seyven’in çok iyi iş çıkardığı Melek karakterlerinde olan zeka özrü gibi de algılanabilecek basit ve mutlu dünyanın sadece bir hayal olduğu...

Anlatılacak bir sürü şey, verilecek, vurgulanacak bir sürü mesaj, bunlara ancak temas edip güzel, basit ve eğlenceli bir hikaye anlatan güzel bir görsel çalışma. Şafak Bal’ın görece başarılı çalışması. Filmin özeti bu bence.

Bundan sonraki kısım benim filmden çıkarımımla ilgili. Mustafa Üstündağ’ın canlandırdığı Çetin karakteri, yaptığı karanlık işler ve yansıttığı tipleme ile hepimizin yaptığı veya aklından geçirdiği şeyleri ortaya koyuyor. Ama benim asıl değinmek istediğim, bunlarla uyuşsun ya da uyuşmasın, ulaşmak istediklerimiz veya en azından eksikliğini hissettiklerimiz için ne kadar bencil olabildiğimiz. Kendisine rehberlik, kılavuzluk edecek bir baba, bir abi eksikliğiyle büyümüş bir insan, eline geçtiğinde kendi eksikliğini gidermek için sahipleniyor onu. Hatta hedeflerine ulaşmak için kullanmak da mübah oluyor. “Beraber mutlu yaşamamız için senden faydalanıyorum”.

Yıllar önce bir tanıdığımız genç yaşta vefat edenler için “Vah ki gidene” demişti. “Kalanlar bir şekilde bakıyor başının çaresine”. Gerçekten de sevgi dediğimiz şey, kendi iyiliğini, mutluluğunu düşünerek onu yanında istemek çoğu zaman. O kişi bu dünyadan ayrıldığında, onun için değil, ondan mahrum kalacağından kendisi için üzülüyor insan. Bencilce düşünüyor ve ağlıyor “O gitti” diye değil, “Onsuz ne yapacağım?” diye.

Bence gerçek sevgi bunun bir adım ötesinde gösteriyor kendini. İyiliği için onun gitmesine izin vermek, kendini geri plana itip onun için üzülmek, onun iyiliğini kendi faydanın önüne koymak. Bunun ayrı bir bilinç düzeyi, ayrı bir olgunluk seviyesi olduğunu düşünüyorum. Ulaşmak için insanın kendinden birşeylerden vazgeçmesi gereken bir düzey.

Orienteering

2011-04-15T11:58:00.011+03:00

Biraz da son zamanlardaki merakımdan bahsetmek istiyorum: Orienteering. Elinizde özel olarak hazırlanmış bir harita. Ormandaki herşey en ince detayına kadar işlenmiş. Haritada işaretli hedefleri, belirtilen sırayla, rakiplerinizden hızlı olarak ziyaret etmeniz gerekiyor. Kısaca böyle.

I'd like to tell you about my new interest a bit, orienteering. A special map at hand. Every bit of detail of the forest is on it. You have to visit the checkpoints marked on the map with the proper order, faster than your opponents. It's briefly like that.

İlk orienteering maceramızda orman karla kaplıydı. Ama hava ısınmaya başlamıştı. 2010'un ilk ayıydı. Ormanda olmak, o temiz havayı solumak çok güzeldi. Hem yanımda, şu ana kadar gördüğüm en güzel orienteeringci vardı.

In our first time, the forest was covered with snow. But the weather was getting warm. It was the first month of 2011. It felt fantastic to be in the forest, breathing that fresh air. The most beautiful women running in the forest was with me.

Sonra yağmur yağmaya başladı. Ama ıslanmak keyfimizi kaçırmak bir yana, heyecanımızı artırdı.

Then started the rain. But getting wet made us get more excited.

Sonra, beni buna bulaştıran kişiyle bir takım oluşturduk: Praetorians.

After that me and my friend who introduced this sport to me made up a new team: Praetorians.

Artık şehirde yapılan maceralar da dahil türlü organizasyonda beraberiz Cilasun'la. Böyle daha fazla zevk alıyoruz.

Cilasun and I attend to various organizations together, especially the ones arranged to take place in the city. Together, we enjoy more.

www.iog.org.tr

Vazgeçemiyorum-Indispensible

2011-02-12T14:46:00.002+02:00

Nerede olursam olayım, hep aklımın bir köşesinde.
Fotoğraf çekmek. Tespit etmek.

It's always on my mind, no matter where I am.
Taking photo. Recording.

Mimari Proje Yarışması-Architectural Project Competition

2011-01-04T15:27:00.012+02:00

Geçen yaz bir mimari proje denememiz oldu. Süreç, her zamanki gibi, yoğun, yorucu ve keyifliydi.

Bir sonuca erdiremesek de, hem mesleki anlamda çok şey öğrendik, hem de güzel bir tecrübe oldu.

Yarışma sürecinin, mezun olmuş tüm mimarlar için yaşanması gereken bir tecrübe olduğunu düşünüyorum.

Last summer we spent some time on an architectural project competition. It was, as usual, hard, tiring and fun.

Although we couldn’t make it to the end, we learned a lot from the angle of architecture and it was a great experience.

I think architectural competition is something that every graduate architect must experience.

Deneme Sürüşü - Shakedown

2010-07-29T16:00:00.022+03:00

Geçtiğimiz Ramazan'da Gezenbilir organizasyonu ile yaptığımız gece boyu gezisinin tadı hala damağımızda. Bu sene de tekrar edileceğini ümit ederek, kısa çaplı bir hazırlık turu atayım dedim.

In the last Ramadan we attended a night trip, organized by Gezenbilir. Hoping that this year we may join one again, I decided to make a short tour to get prepared.

Önce evimin yakınlarındaki motorlu araç akıntısını kaydetmek istedim.

First I recorded the motor vehicle flow around home.

Ardından, biraz uzakta, kendi kendilerine havada süzülen ışıklar gördüm.

Then I witnessed lights flying by themselves.

Kadıköy rıhtıma inmeden önce, dolaşmanın beni hep mutlu ettiği Yeldeğirmeni'ne uğradım. Yılbaşı süsleri kaldırılmamış bu güzel ağaç, bu küçük meydanda beni bekliyordu.

Before getting to Kadikoy seaside, I made a detour to Yeldegirmeni, which means windmill, that I love wandering around. In this small square, this beautiful tree with its Christmas decorations still on was waiting for me.

Sahile yöneldiğimde ara sokaktan, mendirekteki fener bana göz kırpıyordu.

As I headed towards the shore, a tiny lighthouse has been blinking to me from a long distance.

Meydanın hem durgun, hem hareketli hali, biraz mutlu hissettirdi beni, biraz da hüzünlendirdi.

Peaceful but still dynamic at this time of the day, Kadikoy square made me feel both pleased and blue.

Sonra doğu tarafındaki ikiz kulelere çevirdim kafamı.

Then I turned my head to the twin towers in the East.

Biraz ileride yüzünü de dönmeye başladı bana.

As I walked a little, they started turning their face to me.

Tabii henüz ışığını kaybetmeye başlamış ay dedeyi selamlamadan olmazdı.

Of course it wouldn't be complete if I hadn't hailed the moon that has just started waning.

Sabaha kadar sürecek uzun gecenin hazırlıkları bir aşamaya geldi böylece.

So my preparations for that long night has come to a certain level physically and mentally.

Anneler Günü

2010-05-10T22:30:00.021+03:00

Biz Türk toplumu olarak paylaşmayı çok severiz. Güzel şeylerin paylaşılınca arttığını, zor şeylerin hafiflediğini, kolaylaştığını biliriz. Evet, annelerimiz (her zaman belli edemesek de) başımızın tacı. Ama senede bir gün de olsa bunu haykırmak çok güzel.
Bu seneki anneler gününde anne saydığımız insanları bir araya getirip hep beraber güzel vakit geçirmek istedik. Pazar kahvaltısı organizasyonu ile baba tarafını bir araya toplayıp, halalar, dayılar, yengeler, enişteler ve özel biri eksik kuzenler, hep beraber yedik içtik eğlendik.

Kahvaltı faslı böyleydi.
Güzel yemek, bol sohbet, gülen yüzler.

Yeme faslı bitti ama eksilmezimiz çay ve sohbet devam etti.

Pazar uykusu, güzel bir kahvaltı, temiz, ılık hava...
Oynamazsak olur mu?

Tabii ki hepimizin karnı doyacak ki keyfimiz yerine gelsin.

Güzel şeyler bir araya geldi bu vesileyle tabii.

Sohbet ayrı kollardan aldı yürüdü.

Bu arada dondurma keyfi de eksik olmadı tabii.
Yazı getirdik sanki.

Anneler gününde bu anne kız da bir araya gelmiş oldu.

Karnı doyanlar daha bir keyiflendi.

Yüzlerden okunur oldu mutluluk.

E güzel şeyler dedik ya...

Bu hanımefendi herkese mavi boncuk dağıttı.
Nasıl da tatlı bir hanımcık bu.

Ve Kardeşim Geri Geldi

2010-01-01T20:19:00.019+02:00

18 gün önce yolladığımız duble mühendis Caner Bey'i bu sefer teslim almak için düştük yollara.
İstikamet Ankara, Polatlı.

Keyifli bir tren yolculuğuydu.

Ama bazıları için kavuşma anına doğru endişeli bir bekleyişti aslında.

Birliğe girdik, yerimizi aldık, tören başladı.
Normalde şahit olmadığımız için ilgi çekiciydi tören sırasındaki top atışları.

Merakla beklemeye başladık tören alanına girişlerini.

En meraklımız da annemdi tabii.
Sabırsız, doğal olarak.

Sonra tören alanındaki yerlerini aldı yemin edecek asteğmen adayları.

Tam bize doğru bakan çakı, benim kardeşim oluyor.

Geçitten sonra yemin töreni sona erdi.
Sıra alanı terk etmeye gelmişti.
Silahlarına sahip çıkarken kayda geçti taze subaylar.
G3 kesmez beyefendiyi, MG3 aldı eline.

Silahı teslime gidiyor subay efendi.

Buluşma gerçekleşince herkesin mutluluğu iyice gösterdi kendini.

Sonra tren saatini beklemeye başladık.

Polatlı'nın şirin garında.

Ve onca eğitim ve uğraşının yorgunluğu da kendini gösterdi.

Yolladık Kardeşimi

2009-12-14T09:35:00.012+02:00

Vakit yaklaşınca önce veda fasıllları. Kahvaltılar, toplantılar, buluşmalar.

Derken sıra toparlanmaya geldi. Alışveriş, çanta toplama. Bozuk para bile lazım orada.

Ve sonunda yollama. Tren garında son sarılmalar, vedalaşmalar.

Güle oynaya gitti güzel kardeşim vatani hizmetini yerine getirmeye.

İznik'teydik-We were in Iznik

2009-11-15T19:18:00.035+02:00

Birkaç hafta önce Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi organizasyonu ile İznik'e gittik. Keyifli bir gemi yolculuğu ile başladığımız turumuzda, şube başkanımız sayın Eyüp Muhçu ile beraber olmamız başlı başına bir keyifti.

Turumuzda önce İznik Müzesi'ni, ardından Şeyh Kudbettin Camii'ni gezdik. Yeşil Cami'nin çinileri, müzedekilerden daha fazla etkiledi bizi. Sarı Saltuk Türbesi'nden sonra Çandaroğulları Türbesi'ni ziyaret ettik.

Kırgızlar Türbesi'nden sonra Hacı Özbek Camii'ni gezdik. I. Murat Hamamı, antik çini fırınları, Roma Amfi Tiyatrosu, Ayasofya sonraki duraklarımızdı. Bu arada İznik Gölü kıyısında balık keyfi yapmayı ihmal etmedik.

Şehir Roma şehri üstüne kurulmuş. Halen kullanılan yollar kazıldığında bile eski Roma yolları ortaya çıkıyor. Çini atölyeleri de halen üretime devam ediyor.

A couple of weeks ago we went to Iznik attending an organization of Chamber of Architects Istanbul Metropolitan Branch. The tour started with a great boat trip. Company of Eyup Muhcu, Head of Istanbul Metropolitan Branch was precious for us.

We started with Iznik Museum. And moved on to Seyh Kudbettin Mosque. Ceramics in Yesil Mosque were more impressive than the ones in the museum. Then we visited tomb of Sari Saltuk and Candarogulları.

After Kirgizlar Tomb, we moved on to Haci Ozbek Mosque. Murat I Bath, antique ceramic workshops, Roman Amphitheater, Hagia Sophia were the following stops.

A fish meal along the shore of Iznik Lake was something we cannot miss.

The town was founded on the ancient Roman city. Even the roads thar are currently being used are Roman routes. And the ceramic workshops keep the old tradition alive, producing ceramics of various style.

Bayram Kaçamağı

2009-10-04T17:49:00.016+03:00

İkimizin de işleri hafiflemek yerine yoğunlaşınca, bize bu yaz tatil kısmet olmadı. Biz de Fırsatları değerlendirip kaçamak yolu aramaya başladık. Kopardığım 1 günlük izinle Ramazan Bayramı çok güzel bir fırsat oldu bizim için.

Çerkezköy ve Çanakkale'ye uğrayıp ziyaretleri gerçekleştirip hasret giderdikten sonra Ege sahilini izleyip İzmir'e vardık.

Evsahiplerimiz kuzenim ve eşi Gülcan ve Emre Kayıkçı bizi çok güzel ağırladı. İzmir'de gezip onların evinde güzel yemekler yiyip sahilde çay içtik.

Sonra Gümüldür'deki yazlığa geçtik. İki teyzem de eşleriyle oradaydı. Orada da çok güzel birkaç gün geçirdik hep beraber. Mangal fasılları bir yana, bol bol (üşüye üşüye de olsa) denize girip ense yaptık.

Çok güzel bir tatil oldu.

This summer our work got heavier instead of a bit relax. So we skipped the holiday. Adding an extra day to Ramadan Bayram, we had our short vacation.

First to Cerkezkoy and then to Canakkale, we visited the relatives abroad. Then we moved on to Izmir along the coast of Aegean Sea.

My cousin and his wife, Gulcan and Emre Kayikci made us feel quite comfortable. We ate at them, wandered around in Izmir, drank tea watching Izmir bay.

Then we passed to the summer house in Gumuldur. Both of my aunts and their husbands were there. We spent a couple of days there with barbeque, swimming in the cool sea and leisure.

This was a long missed vacation.

Uzun Bir Gece - A Long Night

2009-09-03T10:04:00.049+03:00

Çok uzun zaman olmuştu, kendimi ödüllendirmeyeli, kendimi mutlu edecek birşeyler yapmayalı.

Geçen Cumartesi (29.08.2009) akşamı bu aralığa bir virgül koydum. Gezenbilir grubunun organize ettiği 3. "Ramazan Gecesi Fotoğraf Gezisi" etkinliğine katıldım.

It has been long since I hadn't done something just for myself.

Last Saturday (29.08.2009) night I put a comma to this. I attended a night photo tour organized by Gezenbilir.

www.gezenbilir.com sitesindeki kayıt 120 kişinin üstündeydi. Sultanahmet'deki buluşmada sayı buna yakındı.

Ramazan yüzünden çok kalabalık olan Sultanahmet'de fazla zaman kaybetmeden önce Sirkeci, Galata Köprüsü'nden de Karaköy'e geçtik.

The number of people who put their names on the list in www.gezenbilir.com was well over 120. The meeting in Sultanahmet was close to that.

Sultanahmet was very crowded because of Ramadan. So we slipped to Sirkeci and then to Karaköy via Galata Bridge.

Perşembe Pazarı'nın bazen ara sokaklarından, bazen de sahil şeritinden geçerek Unkapanı Köprüsü'ne yöneldik.

We headed to Unkapanı Bridge walking through Perşembe Pazari using both the coast strip and the alleys.

Gece herşey sakin, huzurlu, uykuda, beklemede...

Everything was patient, peacefull, sleepy, waiting for the next day...

Gece geçtiğimiz yolların bir kısmı, sabah dönüş yolumuzu oluşturdu.

A part of our route at night was the way we got back in the morning.

Haliç'in Boğaz'a yakın kısımları ışıl ışılken içerilere girdikçe karanlık ve sakinlikle yüzleştik.

Although Haliç's end close to the Bosphorus was shiny and active, we faced darkness and patience as we moved in.

Tabii saat ilerledikçe yanımıza aldıklarımız yetmemeye, midemiz kazınmaya başladı.

Tüm grup yemek molası verdiğinde, peşimizde sürüklediğimiz komşularımız Pınar ve Mesut ile beraber oturduk.

As the clock moved forward we realized that we were getting hungary more and more.

When the whole grup stopped for a meal we sat with our neighbors Pınar&Mert whom we dragged with us to this trip.

Sonra, kolay kolay ziyaret etmeyeceğimiz tarihi eserleri fotoğraflayarak Feshane'ye yöneldik.

Then we moved on to Feshane while photographing the historical beauties which we don't visit quite often.

Feshane ve Eyüp Ramazan dolayısıyla ışıl ışıl, capcanlı ve adım atılmayacak kadar kalabalıktı.

Feshane and Eyüp was quite bright, lively and very very crowded because of Ramadan.

Sonra mezarlığın içinden geçerek Piyerloti'ye tırmanmaya başladık.

Tekrar sessizliğe gömüldük.

Then we started climbing towards Piyerloti, inthrough the graveyard.

We were in silence again.

Piyerloti gezimizin son noktasıydı. Orada günün ilk ışıklarını karşıladık. Hava aydınlanırken şehir hala uykudaydı.

Piyerloti was the last point of the tour. We met the first light of the day there. While the sky enlightened, the city was still asleep.

Gökyüzü yavaş aydınlanırken ışıklar hala sönmemişti ve çok güzel görüntüler çıktı ortaya.

Biz de son karelerimizi çektik orada.

Grup dağılırken hala 90 kişi kadardı.
Pek kalabalık.

While light filled the sky slowly, the city lights were still on and we got beautiful shots then. These were the last shots of the day.

At the end of the tour we were still 90 people or something.
What a crowd...

Bir önceki gecenin karanlığında geçtiğimiz geçitlerden sabahın ilk ışıklarında geri döndük.

First light of the morning where used to be darkness the night before.

Ve eve dönüş yolculuğu.
Vücut yorgunluğu yanında zihnen tatmin olmuşluk.

And the trip back home.
Bodily tiredness versus mental satisfaction.

Ve yepyeni bir Pazar sabahı, Boğaziçi'nin huzur veren sakinliği.

And a brand new sunday morning with Bosphorus' soothing peace.

Yeni Kol Saatim

2009-04-06T13:09:00.003+03:00

Sonunda anladım ki tüm çabalara, uğraşlara rağmen insanın çocuk taraflarından bir kısmı ölmüyor, öldürülemiyor. Çocukken içinize işleyen şeyler kaybolmuyor. Fark ettim ki, çocukken nasıl babamın peşinden koşuyorsam, hala onun gibi olmak için uğraşıyorum.

Bilenler bilir babamın ayna görüntüsü gibiyim. Ender de olsa düşünürdüm, babama bu kadar tıpkı benzemem iyi birşey mi, yoksa değil mi, diye. Şimdi anladım ki bu Allah'ın bana bir hediyesiymiş.

Üstelik bunu o kadar basit bir ipucu su yüzüne çıkardı ki: Bir kol saati. Babamın kol saatinin tıpkısı bir kol saati.

Yaz-Summer

2009-03-27T11:27:00.022+02:00

Nasıl ki yağmur duasına çıkılırsa sıcaktan, kuraklıktan çaresizliğe düşüldüğünde, bu da yaz duası olsun.

Nisan kapıya dayanmışken Mart hala kazma kürek yaktırıyor, kar soğuğunu yüzümüze yüzümüze vuruyorken, bu da içimizin ısınmasına, dışımızın yanmasına özlemin ifadesi olsun.

Let this be a wish for the return of summer, the way people pray the god for rain in driest, hardest days of hot summer.

With April a few days away, March still pushing hard, this will be the voice of longing for warming of our hearts and feeling the sun on our skin.

El değmemiş, dokunulmamış, huzurlu koylarıyla,

With untouched, peacefull bays,

Suyun kenarında ve içinde metrelerce yürüyüşleriyle,

With walking long long ranges along and in to the sea,

Ve soğuk birşeyler eşliğinde gölgelik altında molalarıyla,

With breakes accompanied something cold under shaders,

Zeytinlikler arasında yürüyüp yeni yerler buluşuyla,

With walks between olive trees and exploring new scenes,

Sürekli gezmeyle,

With travelling all the time,

Ve müthiş manzaraya karşı küçük molalarıyla,

And with breaks watcing the breathtaking scenes,

Balık restoranında sohbet eşliğinde yemeğiyle,

With meals creamed with chats in nice fish restaurants,

Yemekte, ağır ağır salınan tekneleri izlemesiyle,

With watching boats rocking gently, while eating,

Her zaman dostlarla vakit geçirmesiyle,

Spending all the time with friends,

Işıl ışıl, canlı, hareketli akşamlarıyla,

With glowing nights full of life,

Palmiyeli promenatta gezintisiyle,

With walks along palm promanade,

Sabırsızlıkla sabahı bekleyen tekneleri izlemesi ile,

With watching boats waiting for the morning impatiently,

Sahilde gezmesiyle,

With walking along the coast,

Gece arkadaşlarla gezmesi ile

Wandering around with friends.

Yaza, tatile özlem olsun.

Ne oldu bana-What I was up to

2009-03-12T22:07:00.009+02:00

Geçtiğimiz 2-2,5 ay benim için pek zorlu geçti. Bu kareleri çektiğim gezide fazlasıyla üşüdüm. Arkasından hasta olunca üşüttüm zannettim. Ancak durum üşütmeden biraz farklıymış.

Last 2 or 2,5 months was a bit hard for me. I was cold on the trip that I took these photos. When I got sick after that, I thought I got cold then. But it turned out that it was a bit different.

Beni muayene eden 5 doktor, onca tahlil ve ultrasona rağmen ne olduğunu bulamadılar. Zaten bir aşamadan sonra düzelmeye başladığımı tespit ettiler. Doğal yollara bırakalım dediler.

The 5 doctor that examined me couldn't find what it was after all the tests, ultrasounds etc. After some time they realized that I was getting better. They suggested to leave it to natural recovery.

Şu anda toparlanmaya çalışıyorum. Hastalığın etkileri kayboldu ama bünyemi zayıflattığı için eski performansımın çok uzağındayım. Çok çabuk yoruluyorum. Sonuçta 5 kilo kaybettim.

Now I'm getting better day after day. The signs of the illness have disappeared but because I got quite weak, I'm far away from my real performance. I get tired easily. After all I lost five kilos.

Ama yavaş da olsa düzeliyorum. Tekrar eyleme geçeceğim.

But I'm getting better. I'll be in action soon.

Ne Vatansever ama...

2008-12-26T15:30:00.002+02:00

Birkaç gece önce televizyonda başrolünü Mel Gibson'un oynadığı Vatansever (The Partiot) vardı. Mel Gibson, kahramanlık, özgürlük, savaş ve İngilizlere karşı olunması gibi ortak yanları yüzünden Cesuryürek (The Braveheart) ile kısaca karşılaştırmak ve bu bağlamda yorumlamak istedim.

İki filmde de Mel Gibson başrolde. Birinde sürekli savaş halindeki bir toplumun, savaşla pek ilgisi olmayan, çevresine göre fevkalade donanımlı ferdi. Diğerinde ise üzerinde savaşın psikolojik yükünü taşıyıp ailesi yüzünden uzak duran bir kişi.

İki filmde de ailesi yüzünden savaşın içine itiliyor, çok istemesine rağmen savaşın dışında duramıyor. Ve iki filmde de bilgi ve donanımıyla hedeflenen başarıya ulaşmak için liderliğe soyunuyor.

İki filmde de İngilizler'e karşı ve özgürlüğü elde etmek üzere savaşılıyor ve İngilizler'in belden aşağı vurması ön plana çıkarılıyor. İngilizler'in kendi toprakları da dahil olmak üzere tüm dünyada hile, entrika ve zulümle toplulukları yönetip sömürdükleri göz önüne alındığında filmler en azından bu bağlamda gerçeğe yakın.

Bununla birlikte filmler arasındaki en önemli fark, hikayenin sonu: İskoçlar'ın İngilizler'e karşı yürüttüğü bağımsızlık mücadelesi hüsranla sonuçlanırken, Amerikalılar'ın ortaya koyduğu mücadele, sonuca ulaşıyor ve yaşanan tüm acılara ve kaybedilen o kadar asker ve sivil cana rağmen geride zaferle gözleri ışıldayan ve yüzleri gülücüklerle aydınlanan bağımsız bir topluluk kalıyor. Bu bağlamda ön plana çıkan da Amerikan bayrağının ve özgürlük anlayışının hep ön planda olması ve izleyicinin gözüne sokulması. Hatta o kadar ileri gidiliyor ki, yaklaşık bir asır sonra ortaya çıkacak olan köleliğin kaldırılması yaklaşımı bile ciddi boyutta ortaya konuyor.

Bol kanlı, bol acılı, bol propogandalı, sonu iyimser, mutlu ve gururlu biten klasik bir Amerikan filmi.

"Aramızda Casus Var" Bunalımı

2008-12-01T16:04:00.002+02:00

Adam CIA'da çalışmaktadır. Alkol sorunu olduğu gerekçesiyle, ki bunun doğru olup olmadığını net olarak öğrenemiyoruz, görevden alınıp bakanlıkta başka bir göreve atanır. İstifa edip anılarını yazmak üzere evde oturması, kendisini maliye bakanlığında çalışan bir aile dostlarıyla aldatan karısının boşanma için harekete geçmesini tetikler. Kadının, eşinin malvarlığını ve, bilmeden, yanında bir sürü, çok da önemli olmayan, gizli devlet bilgisini kaydettiği CD, avukatlık bürosunun sekreterince spor salonunda düşürülür ve spor salonunun uçarı antrenörü ve bir yandan internetteki arkadaşlık sitelerinden eş arayan bir yandan da eş bulma şansını artırmak amacıyla estetik ameliyat yaptırmak isteyen ama masrafları çalıştığı şirketin yaptırdığı sigorta tarafından karşılanmayan bayan görevli tarafından bulunur. Antrenörün bilgisayar meraklısı bir arkadaşı tarafından CD'deki belgelerin sahibinin ismi ve telefon numarası bulunur. İki spor salonu çalışanı, ülkelerine bağlılık ve iyi niyet amacıyla CD'yi, varlığından haberi bile olmayan, eski CIA çalışanı adama geri vermek ve karşılığında bir "iyi vatandaşlık ödülü" almak isterler. Ama yanlış anlamalar sonucu adam bunları şantajla suçlar. CD'yi Rus konsolosluğuna satma çabaları pek netice vermez. "Elimizde daha fazlası var" blöfü geri dönünce, uçarı antrenör eski CIA ajanı adamın evini, takip sonucu bulur ve daha fazla belge bulmak için girer. Bu sırada koşudan dönen maliye bakanlığı çalışanı gizli aşıkla karşılaşır ve adamın sürekli taşıdığı ama yirmi yıldır bir tek sefer bile ateşlemediği silahı ile kendi kafasını dağıtır. Gizli aşık adamı götürüp nehre atar. Hiçbir şey anlamadan herşeyi takip eden CIA, cesedi sudan çıkarır, yöneticilerinin talimatıyla yakarak yok eder. Bu arada eski CIA çalışanı adam karısının açtığı boşanma davasının tebligatını alır. Maliye bakanı çalışanı adam da karısının kendisini izlettiğini ve kendisinden boşanmak istediğini öğrenir. Spor salonu çalışanı kadın, kayıp iş arkadaşını bulmak için çareler aramaya başlar ve daha fazla bilgi edinirse, onu kurtarmak için koz olarak kullanabileceğini, kendisine aşık olan spor salonu işletme şefine açar. Eski CIA çalışanı hesaplarını boşaltıp boşanma davası açan karısına kızıp eşyalarını toplamak için kendi evine zorla girer. Spor salonu işletme şefi daha fazla bilgi ele geçirmek için adamın evine girdiğinde adam önce onu vurup yaralar, sonra sokağa kadar kovalayıp orada baltayla öldürür. Ancak onu takip eden CIA ajanları müdahale edip onu vurarak komaya sokar. Maliye bakanlığında çalışan gizli aşık ise, karısının peşine taktığı dedektiflerden paranoyaya kapılıp Venezüella'ya kaçar. CIA spor salonu çalışanı kadını yakalar. Kadın, estetik ameliyatlarının masraflarının karşılanması durumunda susacağına söz verir. Konu anlaşılmadan kapanır. İzleyicinin bunalımı sona erer.

7 Günlük Gezimizin Yedinci Günü-Seventh Day of Our 7 Days' Tour

2008-10-31T17:37:00.033+02:00

Son günümüzde önce şehrin sınırlarında bulunan Komunist dönem toplu konutları gezdik. Sonrasında Budapeşte yakınlarındaki Esztergom'u gezip bünyesinde, tarihe damgasını vurmuş her mimari üsluptan bir parça barındıran tarihi bazilikayı ziyaret ettik.

Ardından Tuna kıyısındaki Visegrad Kalesi'ni gezdik. Otantik bir tesiste yediğimiz güzel bir yemektan sonra Akdeniz izleri taşıyan Szentendre kasabasına uğradık ve etrafın tadını çıkarırken bir yandan da hediyelik eşya alışverişi yaptık. Budapeşte'ye döndüğümüzde yeniden ve son olarak gruptan kopup kendi gezimizi gerçekleştirdik ve tatilimizi noktaladık.

On the last day of our trip, we first visited the mass houses built in the communist era. Then we moved on to Esztergom, a small town close to Budapest and visited the old basilica which contained clues of every old architectural style in it.

After visiting the old Visegrad Castle by the river Tuna, we had our delicious lunch in an authentic restaurant. Then we went to a small village, Szentendre that looked like a mediterranean town because of the former inhabitants. And finally we finished the last day of our tour with a small city tour apart from the main group and a coffee by Tuna.

7 Günlük Gezimizin Altıncı Günü-Sixth Day of Our 7 Days' Tour

2008-10-31T17:19:00.023+02:00

Altıncı günümüzde Viyana'dan ayrılmadan hemen önce Schönbrunn Sarayı'nı gezdik.

Budapeşte'ye varınca önce kısa bir şehir turu yapıp önemli yerleri öğrendik. Kahramanlar Meydanı'nı (Hösök Tere) gezdikten sonra şehri ve güzelim Tuna'yı yukarıdan görmek için tarihi kaleye (Citadella) çıktık.

Ardında otele uğrayıp gece tur firmasının düzenlediği çok keyifli bir Tuna tekne gezisine katıldık. Sonra alışık olduğumuz üzere gruptan ayrılıp Budapeşte'yi gece gezdik ve Tuna boyunda kahve içtik.

On our sixth day we visited the Schönbrunn Palace just before leaving Vienna.

As we got to Budapest we made a short tour to see the important and interesting locations of the city. After spending some time in the Heroes' Square (Hösök Tere) we went up to the old castle (Citadella) to see the city and the beautiful Tuna from up above.

After spending some time in the hotel, we attended a boat tour on Tuna. On the way back to the hotel, we left the group as usual and had our own city tour with a coffee break by Tuna.

7 Günlük Gezimizin Beşinci Günü-Fifth Day of Our 7 Days' Tour

2008-10-31T09:17:00.052+02:00

Beşinci günümüz oldukça yoğundu. Tur firmasının düzenlediği gezi ile önce, ilginç mimarisiyle gezmeye doyamadığımız küçük kaplıca-spa kenti Baden'e, sonra Habsburg Hanedanı'nın sonunu getiren facianın gerçekleştiği Mayerling'e, sonra da yeraltı sularının baskını sonucu Avrupa'nın en büyük yeraltı gölü haline gelen ve aslında bir kireç madeni olan Seegretto'ya gittik.

Viyana'ya dönüşte mimari olarak bizim için çok önemli olan, türünün ilk örneklerinden olan dev Karl Marx Hof toplu konut bloğunu ziyaret ettik. Sonrasında müzeler bölgesi (Museumsquartier) ve Ulusal Müze'yi gezdik.

Grup'la tekrar buluşup Hundertwasser'in ünlü apartman bloğunu ziyaret ettikten sonra 165m yükseklikteki Viyana Kulesi'ne (Donautrum) çıkıp kahve-pasta eşliğinde 360° Viyana manzarası izledik.

Otele dönüşte ise tekrar gruptan ayrılıp yağmur altında kendi Viyana gezimizi gerçekleştirdik. İlk Roma yerleşiminin kalıntılarını, tüm Avrupa şehirlerinde bulunan veba anıtını ve çanı Osmanlılar'ın kuşatma sonrası geride bıraktığı topların eritilmesiyle yapılan Aziz Stephan Katedrali'ni gezdik.

Our fifth day was quite busy. First we attended a tour to a small spa town with interesting architecture, Baden. Then we moved on to the place where the Mayerling Incident took place. That incident brought the end of the Habsburg Dynasty. We continued with Seegrotte, which was once a lime mine, but flooded by underground water because of misplaced explosives and became the largest underground lake of Europe.

Back in Vienna we visited the enormous Karl Marx Hoff, almost first example of mass housing and then went to Museumsquartier and visited the National Museum.

Rejoining the group, we went to the well-known apartment block of Hundertwasser and then to the 165m high Vienna Tower (Donautrum) and enjoyed the 360° panorama of Vienna while having our cake and coffee.

On the way back to the hotel we departed from the group and had our own tour of rainy Vienna. We had a look at the remnants of the first Roman settlements. And then visited the St. Stephan's Cathedral, bell of which is made by melting the cannons left behind by Ottomans after the siege.

7 Günlük Gezimizin Dördüncü Günü-Fourth Day of Our 7 Days' Tour

2008-10-30T17:34:00.018+02:00

Dördüncü günün sabahında Avusturya'ya doğru yola çıktı ancak önce Slovakya'da durup Başkent Bratislava'yı gezdik, sokak heykellerini ziyaret ettik. Viyana'da ise Belvedere Sarayı'nı ziyaret ederek günü bitirdik.

On our fourth day we set foot on road to Austria but on the way we had a few hours' break in Bratislava, Slovakia. Thereabouts we spent some taking look at the street sculptures and old plazas connected via tiny alleys. In Vienna we made an end to the day visiting the Belvedere Palace.

7 Günlük Gezimizin Üçüncü Günü-Third Day of Our 7 Days' Tour

2008-10-30T16:45:00.018+02:00

Üçüncü gün tur firmasının düzenlediği bir gezi ile Karlovy Vary'e gittik. Bu küçük kent, zaman içinde Beethoven, Goethe, Marx, Hitler, Mustafa Kemal'in de kalıp tedavi gördüğü, sıcaklıkları 60 ile 100°C arasında olan ve yıkanarak değil içilerek fayda sağlayan 13 farklı maden suyunun çıktığı bir içme-spa merkezi. Zaman içinde eklemeler yapılmış eski mimari ve sulardan içenlerin bol bol yürüyüş yapması için oluşturulmuş yürüyüş parkurları ile inşa edilmiş açık ve yarı kapalı yürüyüş yolları oldukça ilginç. Dönüşte tekrar kendi Prag turumuzu gerçekleştirdik ve uzun aramalardan sonra gecenin geç vakti Adolf Loos'un Villa Müller'ini ziyaret ettik.

On our third day, we attended a tour to Karlovy Vary, a small spa town. It accomodated famous guests i.e. Beethoven, Goethe, Marx, Hitler, Mustafa Kemal. There are 13 different springs of mineral water varying from 60 to 100°C. The specialty about those is they are useless if you bath in them. They help internal organs is you drink according to the prescription provided by a doctor. Also there are a lot of walking tracks and pavements for those who drink the mineral water.

Back in Prague we made our own tour again and after a long search, found Adolf Loos' Villa Müller late at night.

7 Günlük Gezimizin İkinci Günü-Second Day of Our 7 Days' Tour

2008-10-22T00:33:00.033+03:00

İkinci gün tur firmasının düzenlediği bir gezi ile Kutna Hora'ya (Gümüş Dağ) gittik. Burada, Santa Barbara Kilisesi'ni, kemikli kiliseyi (Sedlec Ossuary) ziyaret ettik. Prag'a dönüşte gruptan ayrılıp kendi mimarca şehir turumuzu gerçekleştirdik. Birçok ilginç/tarihi binanın yanı sıra Frank Gehry'nin ünlü binasını da ziyaret ettik.

On the second day of our trip we attended a tour that took us to Kutna Hora. We visited the church of St. Barbara and Sedlec Ossuary (bone church). Back in Prague, we departed from the main group and organized a tour to see some interesting architecture including Frank Gehry's masterpiece.

7 Günlük Gezimizin İlk Günü-1st Day of Our 7 Days' Tour

2008-10-22T00:09:00.015+03:00

Prag'daki ilk günümüzde tur kapsamında Prag Kalesi'ni, Eski Şehir'i, Karluv Most'u, Yeni Şehir'i gezdik.

On our first day in Prague we visited Prague Castle, Old Town and New Town.

Boğazın Kuzey Ucu - Northernmost End of Bosphorus

2008-08-26T22:37:00.023+03:00

Yakın zamanda kutu saklama (geocaching) denen bir oyunu (http://www.geocaching.com, http://www.geocachingturkiye.com) bahane ederek İstanbul Boğazı'nın kuzey ucuna bir gezi gerçekleştirdik eşimle. Hedef Anadolu Kavağı'nın üst tarafındaki Yoros Kalesi'ydi (41°10'43.30"K 29°05'43.26"D).

Recently we arranged a trip to the northernmost end of the Bosphorus with my wife following a game called box hiding/seeking (geocaching) (http://www.geocaching.com, http://www.geocachingturkiye.com). The target was The Yoros Castle (41°10'43.30"N 29°05'43.26"E).

Koşuyolu'ndaki evimizden Üsküdar'a inip boğaz boyunca kuzeye gittik. Beykoz'dan sonra askeri bölge başladığı için içeri doğru kıvrıldık. Yol üstünde bulunan Hz. Yuşa'nın mezarı çok ziyaret edilen bir yer olduğu için tabelalarını takip etmek işimizi çok kolaylaştırdı. Kavağın içinden geçip yukarı doğru kıvrılan bir tane ana yol olduğu için kaybolmak beceri istiyor aslında.

From our house in Kosuyolu, we rode down to Uskudar to meet the Bosphorus and then headed north. As we reached the military zone after Beykoz, we started to go inland. For the Yusa hill on the way is one of the most visited places around, its directive signs are very helpful. Missing the only main road going through Kavak and winding up is a matter of skill.

Yoros Kalesi (http://tr.wikipedia.org/wiki/Yoros_kalesi) Doğu Roma/Bizans İmparatorluğu'nca inşa edilmiş ve tarih boyunca defalarca el değiştirmiş. Manzarası, rüzgarı, huzuru... Ziyaret edilip hissedilmesi gereken bir yer. Aldığım duyumlara göre kışın apayrı bir havaya bürünüp kasvetli bir hal alıyormuş.

The Yoros Castle (http://en.wikipedia.org/wiki/Yoros_castle) was built by East Roman/Byzantium Empire and it was conquered many times by different nations. Its scenery, wind, peace... A place to visit and experience. As far as I've heard it gets quite different during the winter. Cold, dark, depressive...

Kale tamamen terk edilmiş, bakımsız ve korumasız durumda. Girişi bile vahim durumda. Buna rağmen bozulmamış güzel noktaları mevcut.

The castle is totally abondoned. Even the entrance is grave. But it still keeps some beauties inside.

Yoros Kalesi'nde manzaranın tadını çıkarırken eşim "Buraya kadar gelmişken Fener'i görmeyecek miyiz?" dedi. Hayır demeyeceğimi bildiği için önermişti zaten. Tekrar atladık ikitekerimize, açtık gazı.

While we were enjoying the scenery, my wife suggested "For we came that close, we will visit the Lighthouse, won't we?". She asked this because she knew I wouldn't say no. So we mounted our bike and throttled.

Anadolu Feneri (http://tr.wikipedia.org/wiki/Anadolu_Feneri) 1800'lerin başlarında Fransızlar'ca kurulmuş. Birkaç kez elden geçtikten sonra yakın zamanda modern sistemlerle donatılmış. Otomatik hale gelen fenerde işletmeden sorumlu Erkan Bey'e sadece bekçilik etmek kalmış.

Anatolian Lighthouse was built by French in the first half of 19th century. Being restored a few times, it was equipped with modern systems recently. After the installation of automatic systems, the lighthouse keeper Mr. Erkan has become the guard.

Fenerin hemen altında küçük bir cami, aşağısında ise Poyrazköy bulunuyor. Harika bir yer.

There is a small mosque down the lighthouse. The village by the sea is Poyrazkoy. A marvelous place.

Fenerin hemen yanında küçük bir çardak mevcut. Soluklanmak için bire bir. Erkan Bey, termosla çayınız, kekinizi, çöreğinizi alıp gelin, bundan iyi dinlenme yeri bulamazsınız diyor. Haksız da değil yani.

Right beside the lighthouse there is a little gazebo. Lighthouse keeper Mr. Erkan tells us to come with tea in thermos and maybe cake or something, for we can't find a better place to rest. He is quite right, isn't he?

Günün sonunda çıkış sebebimiz olan hazine sandığını bulamamıştık ama oyunun amacı olan hazineye ulaşmıştık. Sırada yeni sandıklar var.

The end of the day was a frustration from the point of treasure chest which was our moving point. But it had done its job. There are new chests ahead.

Manzarayı görebileceğiniz büyük panoramik fotolar için diğer blog sayfamı (http://noblink.blogspot.com) ziyaret ediniz.

For the big size panoramic photos of the sceneries please visit my other blog (http://noblink.blogspot.com).

Hangi İstanbul?

2008-08-04T17:58:00.004+03:00

Motor ustasıyla karşılıklı oturmuş, çay içip sohbet ediyoruz. Bu girdi içeri. Üstü başı, saçı sakalı, bir de konuşması ne koşullarda çalıştığını, ekmeğini kazandığını, nasıl yaşadığını az çok belli ediyor.

Selamlaşmanın ardından mekan sahibi usta buyur etti, oturttu, çay ikram etti. Sonra derdini sordu.

Her gün en az 35km yol katediyormuş. Toplu taşıma ile perişan oluyormuş. İşi de aksıyormuş. Hem ilk yatırımı, hem de işletmesi hesaplı olacak ulaşım istiyor: Bir motosiklet.

Usta bütçeyi kestirebilmek için önce maaşını soruyor. Sonra ihtiyacı tam kestirebilmek için "Köylü müsün?" diyor. Köyde mal taşınır çünkü. Köyün yolları kötüdür. Ona göre motor seçmek lazım. Benim bu soruya verebileceğimden daha rahat cevap veriyor: "İstanbulluyum".

Bir arkadaşım babasına telefon açıyor, "Baba tayinim falanca yere çıktı. İstanbul'a 1 saat". Baba soruyor "Hangi İstanbul'a?".

Adam herkes kadar İstanbullu. Bütün İstanbullar, hep birlikte, bir İstanbul.

Sonra diyor ki "Dışı plastik bunların. Ben alıp aluminyumla değiştireceğim. Sağlam olsun". O anda üstüne Mercedes ya da Alfa Romeo amblemi yapıştırılmış Tofaşlar geldi aklıma. Ya da en edeplisinden Doğan görünümlü Şahin. Az daha para toplayabilsek, cip alacağız. Sonra da sanayide tüp taktıracağız.

İşte İstanbul, işte Türkiye.

Ankara'da Bir Haftasonu - A Weekend in Ankara

2008-07-24T10:58:00.015+03:00

Geçtiğimiz haftasonu Ankara'daki dostlarımızı ziyaret ettik.
Verda ve Şükrü.
Cumartesi sabaha karşı vardığımız için öğleye doğru kalkıp günün geri kalanını tembellikle ve Şükrü'nün bilgisayardaki işleriyle geçirdik.

Last weekend we visited our friends in Ankara.
Verda & Sukru.
Since we arrived past the midnight, we got up about noon on Saturday and spent the day sluggish. Sukru worked on some projects on his computer.

Akşam ise ev sahiplerimiz balkonda mangal keyfi yaşattılar bize.

And in the evening BBQ on the balcony.

Et yeme konusunda aşırı doza uğradık sanırım. Yanındaki salata ve mezelerden bahsetmiyorum bile.

An over dose of meat.
Not to mention the salads and snacks.

Uzun geceden sonra Pazar günü yine öğleye doğru uyandık. Keyifli bir kahvaltıdan sonra bilgisayarın işi bittiği için sistemin tadını çıkarmaya başladık.
Net bir şekilde söyleyebilirim ki, çok tehlikeli bir sistem. İnsanı başında esir edebilir.

After the never ending night of eating, drinking and chatter we got up again about noon. After a great breakfast we got to the computer.
Let me tell you clearly. It's really dangerous. It can enslave you.

Dört çekirdekli işlemciye sahip, 1GB ekran kartına sahip bir bilgisayar. Need for Speed'in son sürümü kurulu. Doğrudan bir Phillips 106 ekran LCD televizyona bağlı. Ve tamamlayıcı olarak Force feedback özelliğine sahip Logitec direksiyon sistemi. Creative 2+1 ses sisteminden bahsetmiyorum bile.

A computer with a quad core processor, a graphics card with a memory of 1GB. Last version of Need For Speed on it. Directly connected to a 42" Phillips LCD TV. And finally a Logitec steering wheel system with force feedback. Not to mention the 2+1 Creative surround system.

Baksanıza ne kadar ciddi oynuyor araba yarışını.

Look how seriously she is competing.

Öğleden sonra biraz hava almak için dışarı çıktık ve evsahiplerimiz ODTÜ'yü gezdirdi bize.

In the afternoon we went out for a tour in Ankara. They took us to the campus of ODTU.

Mimarlık Fakültesi'nin girişi.

Entrance for the Faculty of Architecture.

Şanslıydık, kapı açıktı.
Fakültenin içini de gezdik.

We were lucky to find the door open.
We had the opportunity to see inside.

Sonra kampüs içindeki kafeteryada küçük bir bilardo partisi.

Then a litle bit of billiards in the café of the campus.

Ardından da, Ankara'dan ayrılmadan önce Meksika Restoranı'nda yemek.

And then an afternoon meal in the Mexican Restaurant before we left Ankara.

İşte eğlenceli haftasonunu paylaşan grup.

Here is the group that shared the joyful weekend.

Bizi misafir eden Verda ve Şükrü'ye çok çok teşekkürler.

Thanks to Verda and Sukru for their hospitality.

Old Istanbul - Tarihi Yarımada Gezimiz

2008-06-18T00:13:00.027+03:00

A short historical tour in the old town with the guidence of our beloved lecturer from YTU Faculty of Architecture Assoc. Prof. Dr. Nur Urfalioglu was our last Sunday's -June 8- programme.

Geçen Pazar (8 Haziran) için programımız, YTÜ Mimarlık Fakültesi'den değerli hocamız Doç. Dr. Nur Urfalıoğlu rehberliğinde kısa bir Tarihi Yarımada turu gerçekleştirmekti.

According to the schedule we met by the German Fountain, also known as Wilhelm II Fountain.

Daha önce görüştüğümüz üzere Alman Çeşmesi önünde toplandık.

We got informed first about the Hippodrome, then about the fountain. İstanbul was built on 7 hills in the beginning. The area where Hippodrome was located is one of them. Hippodrome was the place for chariot races and fights in Byzantian era. In Ottoman times, it was used as an archery range. And various ceremonies took place both in Byzantian and Ottoman periods. German Fountain was built by the German emperor Wilhelm II in 1901. Although it was built as a gift to Ottoman emperor, actually it was for persuading the emperor for the bid of building İstanbul-Baghdad railway. An extraordinary fountain, not alike both European and Islamic fountains.

Rehberimiz, önce At Meydanı, sonra Alman Çeşmesi hakkında bilgi verdi. İstanbul ilk olarak, biri de At Meydanı'nın olduğu bölge olan 7 tepe üstüne kurulmuştur. At Meydanı Bizans döneminde at arabası yarış ve dövüşleri, Osmanlı döneminde ise okçuluk menzili olarak kullanılmıştır. Ancak her zaman çeşitli törenlere evsahipliği yapmıştır. Alman Çeşmesi, Alman İmparatoru II. Wilhelm tarafından yaptırılmıştır. Osmanlı imparatoruna hediye olarak inşa edilmiş olsa da, asıl amaç İstanbul-Bağdat demiryolu ihalesi için Osmanlı imparatorunu ikna etmekti. Alman Çeşmesi, ne Avrupa, ne de İslami tarza benzeyen sıradışı bir yapı.

Then we moved on to the Obelisk. It was brought from Egypt by Byzantian Emperor Thedosius in 390. It is an obelisk built by Egyptians and it was placed on a marble base with imperial scenaries carved on by Byzantians.

Sonrasında Dikilitaş'a doğru yürüdük. Bizans İmparatoru Theodosius tarafından 390 yılında Mısır'dan getirtilen Dikilitaş, Bizanslılarca hazırlanan ve imparatorluk ailesinden çeşitli sahneleri tasvir eden işlemelerle bezenmiş mermer bir kaide üstüne yerleştirilmiştir.

Next was Serpentine Column. And then Milyobar. Serpentine Column is the figure of three serpents winding on each other. Rumors tell that the heads of the snakes were cut off by the sword of a janissary.

Milyobar looks like an obelisk. The difference is it was "built" here. But it misses its bronze decoration. These were stolen, torn off during the iconoclasm of the 4th Crusade.

Sıradaki Burma Sütun. Ardından da Örme Sütun. Burma Sütun birbirine dolanmış üç yılanı ifade etmektedir. Söylentiye göre yılanların başları, bir yeniçerinin kılıcına boyun eğmiş.

Örme Sütun ise biçim olarak bir dikilitaş. Farkı, tek parça değil, taş bloklarda inşa edilmiş olması. Üzerindeki tunç süslemeler, güneş ışığında altın gibi parlarmış. Bu yüzden 4. Haçlı Seferi sırasında gerçekleşen ikon kırma hareketi çerçevesinde sökülmüş, daha doğrusu çalınmış.

Blue Mosque is another must see. Although Sinan is the most famous architect of all Turks, Sedefkar Mehmet Aga, the architect of this mosque had become unforgettable with this monument of his. Besides the beauties it consists of, the name Blue Mosque comes from the magnificient blue wall tilings.

Sultanahmet Camii diğer bir kaçırılmaması gereken eser. Her ne kadar Sinan, Türk mimarların en ünlüsü olsa da, Sedefkar Mehmet Ağa bu yapıyla adını sonsuzluğa yazdırmıştır. Her bir noktası ayrı ayrı işlenmiş, ayrı ayrı güzellikler sergileyen bu yapı ismini duvarlarındaki eşsiz güzellikteki mavi çinilerden almaktadır.

Sokollu Mehmet Pasha Mosque is a Sinan classic. Its views, acoustic features, lighting... A small masterpiece for the most famous prime minister, vizier of the Ottoman Empire. The formula for the color red of the wall tilings is long lost.

Sokollu Mehmet Paşa Camii tam bir Sinan klasiği. Görsel zenginliği, akustiği, aydınlatması... Osmanlı İmparatorluğu'nun en ünlü sadrazamı adına inşa edilmiş küçük bir şaheser.

Getting back to Hippodrome, we toured towards the Ahmet III Fountain. With its adornments and decoration, it has a special place in Turkish Modernization. A monument built in the name of Sultan Ahmet III in the Tulip Era.

At Meydanı'na dönüşte III. Ahmet Çeşmesi'ne doğru kıvrılıyoruz. Süslemeleri, Türk çağdaşlaşma hareketinde önemli bir yere sahip olan Lale Devri'nin klasik özelliklerini ortaya koyuyor.

Then we went underground - The Basilica Cistern. A Byzantine building designed as a part of a system to solve water problem of Istanbul. It is partly spoilt with the basements of the buildings above. According to an ongoing restoration project, these buildings and their basements are to be removed.

Sonrasında yeraltına indik: Yerebatan Sarnıcı. Bizanslılar tarafından, İstanbul'un bitmez su sorununu çözmek için tasarlanmış bir sistemin parçası olarak inşa edilmiştir. Üstüne inşa edilmiş yapıların temelleriyle kısmen tahrip olmuş bu yapı, halen süren bir restorasyon projesi kapsamında üstündeki yapıların ve temellerinin kaldırılmasıyla ilk yapıldığı haline getirilecektir.

Bath of Roxelana is a classic Turkish Hamami, built by Sinan for the favourite of Suleyman I.

Haseki Hürrem Sultan Hamamı, Mimar Sinan tarafından Kanuni Sultan Süleyman'ın gözdesi Hürrem Sultan için inşa edilmiştir.

And the museum Hagia Sophia. Built by Byzantians around 530's. It was the biggest temple for a long period. After the conquest of Istanbul, some additions were made by Ottomans, like minarets. But some additions, those made by Sinan, were to save it from collapsing, because a slight mistake made while it was built doomed the masterpiece to fall. Islamic additions, inner decoration especially, are historic and has great value, too.

Ve Ayasofya Müzesi. Bizans tarafından 530'larda inşa edilmiştir. Çok uzun bir süre en büyük tapınak olma özelliğini korudu. İstanbul'un fethini takiben Osmanlılarca, minareler gibi, çeşitli eklemeler ve müdahaleler yapılmıştır. Ancak bu müdahalelerden bazılar (Mimar Sinan'ın gerçekleştirdikleri) inşası sırasında yapılan bir hatadan dolayı yıkılmaya mahkum yapıyı kurtarmaya yöneliktir. İslami özellik taşıyan eklentiler de, özellikle iç süslemeler, tarihi özelliğe sahiptir ve paha biçilemez.

At the end of the tour we take a break in Caferaga Madrasah and have our Turkish coffee. Our beloved guide's service was not over then. A little bit of fortune telling from Turkish coffee cups.

Turumuzun sonunda tarihi Caferağa Medresesi'nde mola verdik. Çok kıymetli hocamız, rehberimiz yine boş durmuyor. Kahve fincanlarımızdan fal bakıyor hepimize.

Bu Da Bir İlk

2008-06-04T13:03:00.003+03:00

Ve bir ilk gerçekleşti.
Motorumla köprü yolunda giderken polis durdurdu.
Ve iki eliyle kitabı ifade etmek için yaptığımız hareketi yaparak "Aldın mı?" dedi.
Zaten hazırladığım sürücü belgemi tutuşturdum eline. "Tamam" deyip yolladı.
Mutlu oldum.
Demek ki boşuna almamışım o belgeyi.
2 yıldır boşuna taşımıyormuşum yanımda.

Yerinde Duramayan

2008-05-28T17:17:00.004+03:00

Ergenekon Caddesi, Hasalkargazi Caddesi, Harbiye'den Cumhuriyet Caddesi, Taksim'e teğet Tarlabaşı Bulvarı, Refik Saydam Caddesi, Taşkızak Tersanesi yanından Atatürk Köprüsü, Abdülezelpaşa Caddesi, Balat, Ayvansaray Caddesi, Yavedut Caddesi, Haliç Köprüsü altından, Feshane'nin yanından, Bahariye Caddesi, Silahtarağa Caddesi, Eyüp, Kazım Karabekir Caddesi, Alibeyköy Deresi üstünden, Kağıthane Deresi üstünden, İmrahor Caddesi, cadde üstünde Miniatürk, Karaağaç Caddesi, cadde üstünde Sütlüce Kültür Merkezi, askerlik şubesinden Kumbarahane Caddesi, Hasköy Caddesi, Aynalı Kavak Caddesi, Toygar Sokak, Donanma Caddesi, cadde üstünde Deniz Hastanesi, Melek Sokak, Turabi Baba Caddesi, Kuzey Dz. Saha Kom. Hasan Paşa Kışlası'ndan Havuz Kapısı Caddesi, Evliya Çelebi Caddesi, Refik Saydam Caddesi, Tersane Kavşağı'ndan Tersane Caddesi, Karaköy'den Kemeraltı Caddesi, Tophane'den Meclis-i Mebusan Caddesi, cadde üstünde Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Kadırgalar Caddesi, cadde üstünde İnönü Stadyumu, Dolmabahçe Gazhane Caddesi, Asker Ocağı Caddesi, Divan Otel'den Cumhuriyet Caddesi, Taksim'e teğet Tarlabaşı Bulvarı, Refik Saydam Caddesi, TRT Stüdyoları'ndan Karayel Sokak, Meşrutiyet Caddesi, Odakule.

Hem motoru hem gezmeyi seven birine şöyle 1-1,5 saat boşluk verirsen, böyle bir gezi yapar işte. GoogleMaps'den takip edebilirsiniz.

Mesafe: Yaklaşık 20km

Süre: Yaklaşık 45dk

Güzergah: Kabaca Haliç'in bir yakasından gidiş, diğer yakasından dönüş, sonra biraz da boğaz kıyısı

2008-05-26T17:13:00.002+03:00

We used to think that high rise buildings are offensive for nature. Buildings with a few storeys are better for environment and the users, for they are closer to the soil and vegetation. Is it really that way?

From a point of view, which finds ground in contemporary countries, growing is unstoppable. We need to make new built environments and there are two ways for that. First is satellite cities connected to the main center, which means high energy consumption for transportation. Second is high rise buildings located close to the transportation hubs in order to save energy spent for transportation. So cities have to grow vertically instead of horizontally.

But growing vertically, going up means getting away from soil and vegetation, which is nature people want/need to interact in their daily life. Carrying people up, you have to take nature with them i.e. natural ventilation, daylight, vegetation etc. Giant holes for air circulation, wide windows for letting daylight in and hardest of all, making vegetation grow on, around and between high towers. Same approaches for the city is needed, too. Green layout on roofs, climbing around buildings, hanging between them, wide green bridges crossing lanes and highways. All these are needed for preventing floods, reducing insulation costs, lessening the need for mechanical and electrical systems. Cities need to and will change shape.

That's all I get and sum up from YEM's guest, Ken Yeang's conference on Friday May 23, 2008.

Uyandırılış

2008-05-21T09:53:00.003+03:00

“Sabah trafiği ile sıkışık olması gereken yolları hiç bu kadar boş görmemiştim. Herhalde bugün okulların tatil olmasını fırsat bilenler, tatillerini uzattılar. 3,5 saatlik uykuyla işe gitmek üzere yola düşmemden midir, yoksa insanların tatil mahmurluğunda olmasından mıdır nedir, trafikteki sürücüler de bir acayip. Millet henüz uyanamamış sanki.” diye not etmişim bir kenara dün.

Bu sabah da aynı his ve gözlemlerle ufak ufak seyrederken kara asfalt üstünde, yediğim iki tokat uyanmamı sağladı. Çok basit aslında. İlk olarak motosikleti adam yerine koymayıp yoluma çıkan bir servis minibüsünü teğet geçtim. Aslında çok sık karşılaştığım bir olay olmakla beraber Koşuyolu Caddesi üstünde hızımı almış ilerliyor olmam ve aracın ben geçmeye metreler kala yola fırlaması sonucunda 30-40cm gibi bir farkla uçma şansımı kaybettim. İkinci olay da aslında alışık olduğumuz bir durum sonucu gerçekleşti. Yakınında değil bir yaya geçidinin olması, bir yayanın bulunmasını gerektirecek herhangi bir unsurun (bina, park, durak, geçit vs.) olmadığı bir yolda, araçların arasındaki 1 metreden fazla genişlikteki koridorda 20-25km/s hızla ilerlerken yanından geçmekte olduğum otobüsün önünden bir kadın yola fırladı. Temas sonrası kadın 1 metre öteye uçtu ama, süper kahramanların, üstlerine gelen ağır vasıta ya da canavarı durdurup kısa bir mesafe geri kayarak durmaları gibi, ayakları üstünde, hiçbir şey olmamış gibi durdu. Allah'a şükür hiçbir şey de olmadı. Kadın özür mözür deyip yürüdü gitti. Bende aynaların yamulması haricinde bir ziyan yok. Kenara çekip 1-2 dakika adrenalin seviyemi düşürdükten sonra uslanmış, sakin, dikkatli halimle yola devam edip işyerime vardım.

Innovation - Yenilik

2008-05-16T01:05:00.004+03:00

Contrary to the appreciation of the richness of my mother tongue and full control on it, in order to share the things I mean to with the people all around the world, English will have more weight on my broadcasts from now on. Not only in English will my publications be, as all were in Turkish up till now. A balance between sharing with more people and the fluency in expression will be the main concern.

The texts in English and in Turkish may or may not express the same thing. There will also be a slight difference in the appearance.

Anadilimin zenginliği ve kullanımdaki becerime rağmen, paylaşmak istediğim şeyleri dünya çapında daha fazla insana yayabilmek için bundan sonraki yayımlarımda İngilizce'nin ağırlığı artacak. Yayımlar şu ana kadar yalnız Türkçe olarak gerçekleştirilmişken bundan sonra her iki dil de duruma göre ayrı ayrı veya beraber kullanılacak. Hedeflenen, daha fazla insanla paylaşma ve ifadenin akıcılığı.

İngilizce ve Türkçe metinler aynı şeyi ortaya koyabilir ya da tamamen farklı olabilir. Bununla birlikte görünüşlerinde de bir parça farklılık olacak.

İnsanla Uğraşmak

2008-05-12T15:04:00.000+03:00

Toplanmanın ve toplumun oluşma sebeplerinden biri de kişinin tek başına karşılayamayacağı maddi ve manevi ihtiyaçlarını toplum aracılığıyla karşılama durumu olduğu için yapılan her işte ya da girilen her durumda toplumun diğer bireyleriyle ilişkide olmak durumunda insan. Hele hele insan topluca yapılan işlere katılıyorsa ilişkiler yapılan işin önüne bile geçebiliyor. Bu durumda "İşle değil insanla uğraşıyoruz" yakınmasının hiçbir anlamı kalmıyor. Yöneten pozisyonundakiler için ise iş yapmak, hedefe yönelik çalışamada çok küçük bir yere sahip oluyor. Önem taşıyan, bireylerarası ilişkiler ve işin yapıldığından emin olmak.
E insanla uğraşmazsak diğer uğraştıklarımızın ne önemi kalıyor ki.

Uzun aradan sonra - ERC ve Offroad

2008-05-03T17:28:00.033+03:00

Uzun ara için kusura bakmayın. Çeşitli sebeplerle e-posta okuma haricinde internet ortamından ayrı düştüm.

Dönüşü en son katıldığım iki yarışı sunarak yapmak istiyorum:

5 Nisan 2008 Avrupa Ralli Şampiyonası ERC

1 gün hazırlık ve antrenmanlar, 2 gün yarış. Ancak bizim görevli olduğumuz etap tek gün koşulduğu için günübirlik katıldık yarışa.

Sabah servis alanındaki merkezimize gittik.
Takımlar son hazırlıklarını yapıyorlardı.

Pilotlar da son hazırlıklarını yapmaktalardı.
Görüldüğü gibi kasklar olması gereken yerde.

Bilgi notu: Servis alanından doğrudan özel etaba başlamadıkları, yani yarışa geçmedikleri için korumaları hemen takmalarına gerek yok.

Hazırlıklarını tamamlayan yarışmacılar servis alanını terk edip etaplara doğru yola çıkmaya başladılar.

Tabii biz onlardan önce yola çıkıp iş başına geçtik.

Yakın noktalarda görevliydik zevcemle.
O zamanlarını kontrol edip işliyordu.

Sonra bize yönlendiriyordu.

Biz de yarışa başlamalarını sağlıyorduk, doğru çizgiden, doğru zamanda.

Tabii yemek arasında bir araya geliyorduk.

Ama beraber vakit geçirmenin yanında çevrenin de tadını çıkarmayı ihmal etmedik.

Ve 12 Nisan 2008 Offroad yarışı

Yarış yine Şile'deydi. Sabahın erken saatlerinde merkezimize gittik.

Görev planımızı öğrendikten sonra malzemeleri araçlara yükledik.

Ve etaplara doğru yola koyulduk.

Etabın başladgıç noktasındaki arkadaşları bıraktıktan sonra etabı katederek sondaki görev yerimize varmak üzere devam ettik.

Ancak bir noktadan sonra binek otolarla biz görevlileri taşıyan minibüs için devam etmek imkansız hale geldi.

Biz de kurtarma görevi yürütecek olan abilerimizin araçlarına geçtik.

Huzurlarınızda Rescue 4'de pozisyon alacak CJ5.

Görev yerimize varır varmaz noktamızı kurup işimizi yapmaya hazır halde beklemeye başladık.

Yerimiz Sapmazlar Köyü, Sintaş Beton Etabı FF noktası.

Çok güzel bir köy. Sessiz, sakin, doğal.

Zaten bahçelerde park etmiş lüks otomobillerden, parası olanların kafa dinlemek için buraya kaçtığı anlaşılıyor.

Araçlar 2 kez geçecekti bizim etaptan.
Önceki etaplar zorlu olduğu için bize pek azı dayanabiliyordu.

İlk geçiş bittikten sonra hemen köye daha yakın olan Stop noktasına gittik.

Bu güzel çift arada sırada bizi süzüyordu.

O bölgenin güvenliğinden sorumlu etapçı abimiz her offroadcu gibi fevkalade hazırlıklıydı. Gider gitmez sucuk ekmeğimizi elimize tutuşturdu.

İkinci geçişte araçlar biraz daha azalmıştı.

Ama heyecan hiç azalmadı.
Tabii yuttuğumuz toz da.

Şu geçiş aldığımız taddan ufak bir parça verebilir size.

Formula 1 Yaklaşırken...

2008-02-25T12:54:00.004+02:00

2007 Formula 1 Türkiye Grand Prix

Haftasonu boyunca bu araçlar, güvenlik aracı ve tıbbi müdahale aracı, sık sık geçti önümüzden.
Özellikleri ise şuydu: Trafiğe çıkabilecek araçların modifiye edilmiş halleri.
Yani F1 araçları gibi ulaşılmaz değiller. F1 araçları rüyaları süslerken bunlar hayalleri süsleyebilir pekala.
Çıkardıkları seslere özellikle dikkat çekmek isterim.

Araçlar "Start" "Grid"indeki pozisyonlarına yerleşmek üzere "Pit"i terkedip "Formasyon" turuna çıkıyorlar. 32 kısım tekmili birden. Kıyametin kopmasına dakikalar var yani.

Kocaeli Gezimiz

2008-02-08T15:05:00.000+02:00

Geçtiğimiz Pazar (03.02.2008) artık memleketimiz sayılan Kocaeli'ne bir gezi düzenledik. Amaç hem yeni işyerimizi görmek, hem birkaç kitap taşımak, hem de önümüzdeki dönem çalışmalarına yönelik çevre gezisiydi. Dolayısıyla ilk durak Anıttepe Yerleşkesi.

Önce çiçeği burnunda hocahanımı makamında ziyaret.

Biraz dinlenceden sonra kitapları yerleştirdik hanımefendinin dolabına.

Sonra gezimizin belkemiğini oluşturan Saraybahçe Bağ Çeşme'ye geçtik. Burası Kocaeli'nin kurulduğu yer. En eski mahalle o sebeple. Elimizde belediyenin hazırlamış olduğu tarihi yapıların işaretli bulunduğu haritalarla başladık dolaşmaya. Önce en tepeye çıktık. Tepede bir meydan, bir tarafı şehitlik/mezarlık, diğer tarafı cami ve evler. Evler tepeden aşağı doğru yayılıyorlar.

Biz de meydandan aşağı doğru, evlerin arasından inmeye başladık. İlk ara sokaktan yamaç kısmına ulaştığımızda muhteşem manzara karşıladı bizi.

Tepe o kadar dik ki, birçok yerde yollara ek olarak ara yürüme yolları oluşturulmuş. Çokça kullandık bunları.

Tepe tamamıyla sit alanı olduğu için yapıların tamamı koruma altına alınmış durumda.

Ama koruma altına alma, müdahalelerden koruma olarak algılandığı ve uygulandığı için onarım imkanı olmayanların yapıları kendi haline bırakılmış durumda.

Bu arada bu karede yeni ve eski şehir bir arada görünüyor. Aynı zamanda yapılan ve dokunulmayan arasındaki fark da gözler önünde.

Birçok kişi imkansızlıklar dolayısıyla pek zavallı çözümlerle ihtiyacını karşılamaya çalışmış.

Bazıları da Koruma Kurulu'ndan koparabildikleri izin sınırları içinde müdahalede bulunarak ihtiyaçlarını karşılamış. Tabii yapı eski hallerin üstüne yapıştırılmış yeni çözümler, çok komik ve acı görüntüler ortaya çıkarmış.

Çöküntünün ve yıkımın boyutları insanın içini acıtıyor.

Şahıs mallarının çoğu gibi kamusal unsurlar da kaderlerine terk edilmiş durumda.

Bazı yapılar içinse yıkım çok daha hızlı ve geri döndürülemez derecede ölümcül gerçekleşmiş.

Boş kalan, kapısı penceresi açık yapıların içine giren çıkan belli olmayınca, iyi ihtimalle çöplüğe dönüyor. Yangın ise diğer bir ihtimal.

Ama bu eski mahalledeki eski yapıların çoğunluğunda hayat devam ediyor. Bu kısmen yıkık minareden ezan sesi dinlemek ayrı bir keyif.

Tabii hep yalnız dolaşmadık mahalleyi. Yakınan yaşlı amcalar kadar koşuşturan genç arkadaşlar da bizimleydi.

Birbirine komşu olmuş eski ve yeni yapılara tanık olduk.

Tabii tepeden aşağı doğru gezimizde, tek bir güzergah kullanmak bizi kısıtladığı için bazı yerlerde tırmanmamız gerekti.

Tabii arkasından da tırmandığımız gibi inmek...

Tarihi tepe gezimizin sonunda, eteklerde, restore edilmiş, çok düzgün yapılarla karşılaştık.

Bunlar genelde konut olarak kullanılıyor.

Ama tabii bütün tarihi yapılar bu kadar şanslı değil. Yeni yapıların arasına sıkışmış, kendi haline terk edilmiş, yıkılmaya bırakılmışlar da var.

Ve şehir merkezine doğru inişimizin son aşaması.

Saat kulesini ziyaret etmeden yapılmış bir Kocaeli gezisi, tam bir Kocaeli gezisi sayılabilir mi?

Kocaeli kent merkezinin en civcivli yeri, eski tren yolunun yürüyüş yoluna çevrilmesiyle ortaya çıkarılan geniş ve hareketli Hürriyet Caddesi. Dönüş yolumuzun son kısmını oluşturdu.

Ve gezimiz başladığı yerde son buldu. Okulun orada.

Ortaköy'de Akşamüstü

2008-01-26T12:45:00.000+02:00

Uyurgezer

2008-01-10T09:30:00.000+02:00

Oldu.
Bir saniyeliğine uyudum.
Gözlerim açıktı. Radyo çalıyordu. Aşağı yukarı 80km/s hızla gidiyordum. Silecek, tipi yapan kara yetişmeye çalışıyordu. Yol ıslaktı.
Ve ben bir saniyeliğine uyudum.
Ve uyandım.
Şarkı bir sonraki notaya geçmeden uyandım.
Teker, yol şerit çizgisine ulaşmadan uyandım.
Uyuduğumun farkına varır varmaz uyandım.
Bitti.

Çerkezköy ve Kıyıköy

2007-12-07T17:24:00.000+02:00

1 Aralık cumartesi akşamı baldız-bacanak evine, Arduç Malikanesi'ne intikal ettik. Davetliler Kömürlü Ailesi (Rüveyda ve Alper Kömürlü), Aşık Ailesi (Ebru ve Hüsamettin Aşık), Avcı Ailesi (Ergül, Kerem Tuna ve Rıfat Avcı) idi.

Bakan tarafta Alper Kömürlü, bakılan tarafta diğer ailelerin "reis"leri.

Toplantımızın neşe kaynağı ve grubun en minik ferdi Kerem Tuna Avcı, kucaktan hiç inmedi.

Üstelik bu halinden hiç de şikayetçi değildi.

Cumartesi akşamı sabahın ilk saatlerine kadar süren yeme ve uzun ayrılık kaynaklı sohbet faslından sonra, Pazar gününe müthiş bir kahvaltı ile başlayıp yollara düştük.
Evsahiplerimizin kılavuzluğunda, öve öve bitiremedikleri, Karadeniz sahilindeki Kıyıköy'e gittik.
Yandaki Kıyıköy'deki 15. yy.dan kalma kilise.

Bu da papaz efendinin olduğu noktadan cemaate bakış.

İlginç olan, kilisenin bir kaya bloğuna oyulmuş olması. Bu yüzden her taraf yosun kaplı zaten.

Kızkardeşler, yumuşak kış öğledensonra güneşinde.

Yumuşaktı güneş ışığı ama göz alıyordu.

Akşam saatleri yaklaştıkça balıkçılar korunağa dönmeye başladı.

Dalgakıran çok sakin uzanıyordu durgun suların içine doğru.

Evsahiplerimiz, Bay ve Bayan Arduç.

Uzun süre biraraya gelememiş dostların yüzünden eksik olmadı gülücükler. Güzel mekanlar da gezince...

Bir ara bacanakla, keşfettiğim böğürtlenlerin peşinde ufak bir tepeye tırmandık.

Dalgakıran ve balıkçı barınağının görünüşü.

Tam kadro.

Kuru yosunların çok hoş bir dokusu vardı.

Kapanış için tüm Kıyıköy'ü tepeden gören balıkçı restoranlarının bulunduğu tepeye çıktık.
Önce günbatımına karşı çay keyfi, sonrasındaysa enfes balık ziyafeti.

Hepsi için Sinem ve Ayhan Arduç'a çok çok teşekkürler.

Yarış Sezonunu Bitiriyoruz - Offroad

2007-11-29T09:38:00.000+02:00

23-24-25 Kasım tarihlerinde İstanbul Offroad Klübü İSOFF'un Şile'de düzenlediği offroad vardı. Cuma günü iş yüzünden katılamadık. Cuma akşamı servisle Şile'ye geçip kalacağımız Şişli Belediyesi Dinlenme Tesisleri'ne yerleştik. Yazlık kamp mantığıyla yapılmış ve ısıtma amacıyla ufak bir elektrikli soba tahsis edilmiş barakalar, kapıdaki kibrit kutusu büyüklüğündeki delik, dokunsanız kırılıp yere inecek ciddiyetteki bir çatlağa sahip cam ve köşelerdeki, içinden başta örümcek olmak üzere türlü haşeratın soğuk nedeniyle ağır çekim kafayı uzatıp kaçtığı delikleri saymazsak fena değildi. Fotoğraflamamış olmam büyük kayıp. Cumartesi sabahı önce öğlen koşulacak olan ve televizyondan canlı yayınlanacak olan seyirci etabı için hazırlığa giriştik. Ama asıl zorlu ve zevkli bölüm görevli olduğumuz gece etabıydı.

Akşamüstü gece etabının koşulacağı Yeşilvadi'deydik.

Önce noktalarımızı kurduk.

Ardından kumanyadan arta kalanlarla öğledensonra atıştırması yaptık.

Bu arada hava karardıkça sıcaklık düştü. Kat üstüne kat eklemeye başladık kıyafetlerimize.

Bir yandan da dolunay yükselmeye başladı ağaçların arasından.

Ve nihayet araçlar gelmeye başladı.

Araçlarla uğraşırken yoğun olduğumuz için görüntü alamadım.
Ama araçlar biter bitmez noktamızı toplamaya başladık.

Pazar günü ise ilk etap bizimkiydi. Onun için daha hava aydınlanmadan noktamızda yerimizi almış hazırlıklara başlamıştık. Dolayısıyla çok erken bir saatte tam tekmil hazırdık.

Hava oldukça soğuktu. Biz de kat kat giyinmek durumunda kaldık tabii dişlerimizin birbirine vurmasını engellemek için.

Sonra beklemeye başladık.

Bu arada ısınmak için etraftan çalı çırpı toplayıp ateş yakmaya giriştik.

Bir yandan da bekleme faaliyetimiz sürüyordu. Çok yorucu bir iş tabii.

Araçlar gelmeye başlayınca yine görüntü alamaz oldum. Tuba aracı eliyle durdurmaya çalışıyor.

Son araç.

Araçlar etaptan 2 kere geçeceklerdi. Birincisi tamamlanmıştı. Biz de sağda solda takıldık. Çoğunluk ateş başında ısınmaya çalışırken ben dağ bayır gezip, ot, böcek, manzara peşine düştüm.

Bu da etap sorumlumuzun aracı. Ne hale gelmiş, değil mi? Aslında durumumuzun özeti denebilir.

Güneş yükseldikçe sıcaklık da arttı.

Hatta yakmaya bile başladı.

İkinci geçişi de tamamladıktan sonra etapçıların antika kamyonetiyle, ki ben hayranım o makineye, anayola kadar çıktık ve etabın sonundaki arkadaşları alıp gelecek servis aracını beklemeye başladık.

Yarış merkezi olarak kullanılan otelde, yarışın bitmesini beklerken çay, kahve içip terastan günbatımını izledik. Yorgunluğumuz yüzlerimizden okunuyor. Keyfimiz de.